Rutte gaat zijn karwei niet afmaken…

RutteHet is niet dat de komkommertijd nog niet voorbij is. Syrië gaat binnenkort worden aangevallen, maar wie komt er naar de Tweede Kamer die voor de gelegenheid terugkomt van reces? Minister Timmermans (PvdA) en wellicht de Minister van Defensie Hennis Plasschaert, maar niet Rutte.  De Nederlandse Staat gaat in een ‘unprecidented move’ beleggingen van pensioenfondsen in hypotheken garanderen. Wie verklaart namens het kabinet dat dit een verstandige actieis? Ministers Kamp en Dijsselbloem. Er gaat 6 miljard extra worden bezuinigd en wie legt het uit aan de bevolking? Wie gaat er voor de troepen staan? Dijsselbloem (PvdA) en Asscher (PvdA). Niet Rutte.

Rutte staat nooit voor de troepen. Hij staat er altijd achter. Rutte laat zich alleen maar zien als er al een akkoord is en dan ook nog alleen desgevraagd. Rutte wil zich niet laten voorstaan op dit kabinet, hij wil er op z’n best achter staan.

De enige verklaring die hier logischerwijs voor te verzinnen is, is dat Rutte zich heeft laten influisteren dat deze tactiek de enige manier is om nog iets van een kans te hebben bij de volgende verkiezingen. Door deze opstelling kan hij zich distantiëren van alle onpopulaire maatregelen. Je hoort het hem al zeggen bij Pauw en Witteman: “Meneer Witteman, u moet goed begrijpen dat ik dit ook allemaal niet zo wilde. Maar ja, dit was nu eenmaal de verkiezingsuitslag en het land moest geregeerd, zeker in deze barre economische omstandigheden. Ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen, maar meer zat er niet in. Als de kiezer de VVD nu nog wat groter maakt, dan kan ik mijn karwei pas echt afmaken”.

Lubbers - CDA - VVDMijn karwei afmaken, waar kennen we dat ook alweer van? Precies, Ruud Lubbers die in de jaren tachtig (die qua crisis, staatsschuld en werkloosheid erg te vergelijken zijn met de huidige situatie) na zijn eerste hervormingskabinet de kiezers vroeg nog even op de tanden te bijten en zijn CDA en coalitiegenoot de VVD de gelegenheid te geven zijn klus te klaren. En dat lukte want in 1986 trad Lubbers II aan, met wederom een meerderheid van 81 zetels in de Tweede Kamer.

Lubbers trok de verantwoordelijkheid zo erg naar zich toe dat hij op menig teen ging staan. Zo claimde hij bijvoorbeeld en passant de verantwoordelijkheid voor het buitenlands beleid, wat zijn Minister van Buitenlandse Zaken Van der Broek niet echt kon waarderen. Maar het gevolg was wel dat vriend en inmiddels ook vijand het erover eens zijn dat Lubbers de credits verdient voor de 20 jaar van economische voorspoed die Nederland gekend heeft na zijn daadkrachtig ingrijpen in de jaren 80.

Dat gaat Rutte niet meemaken. Ziet u de poster al voor u? Laat Rutte zijn karwei afmaken? Welk karwei zult u zich terecht afvragen. De toekomst gaat het leren, maar ik durf de stelling wel aan dat een Minister President die niet voor de troepen gaat staan en het risico durft te lopen stelling te nemen voordat er weer een of ander wazig akkoord is gesloten met het maatschappelijk middenveld, geen tweede kans gaat krijgen…

Advertisements
Posted in Verkiezingen | Leave a comment

Puzzeltje

Edward+Snowden1Gisteren en vandaag beheerste (voor wie het wilde horen) Edward Snowden het nieuws. In een whistle blower case die deed denken aan het Watergate schandaal (hoewel de Washington Post zich toen heel wat journalistieker toonde dan het de afgelopen dagen heeft gedaan), onthulde Snowden hoe de Amerikaanse National Security Agency (NSA), structureel zoveel mogelijk burgers afluistert, nationaal en internationaal, of het nu gaat om mail, Facebook, SMS of welk ander online verkeer dan ook.

Er zijn genoeg mensen die vinden dat als ze niets te verbergen hebben, de overheid alles van ze mag weten en in de strijd tegen terrorisme gaat dan niets ver genoeg.

Voor hen, en ook voor alle andere lezers, het volgende, toepasselijke puzzeltje: waar kent u de onderstaande tekst van?

Behind Winston’s back the voice from the telescreen was still babbling away about pig-iron and the overfulfilment of the Ninth Three-Year Plan. The telescreen received and transmitted simultaneously. Any sound that Winston made, above the level of a very low whisper, would be picked up by it, moreover, so long as he remained within the field of vision which the metal plaque commanded, he could be seen as well as heard. There was of course no way of knowing whether you were being watched at any given moment. How often, or on what system, the Thought Police plugged in on any individual wire was guesswork. It was even conceivable that they watched everybody all the time. But at any rate they could plug in your wire whenever they wanted to. You had to live — did live, from habit that became instinct — in the assumption that every sound you made was overheard, and, except in darkness, every movement scrutinized.

Posted in Burgerplicht, Overheid en macht | Tagged , , | Leave a comment

Nederland bezuinigt niet

We wisten het eigenlijk al wel, maar onder alle bombastische bezuinigingsretoriek gaan vooral lastenverzwaringen schuil. En dat past dan weer mooi bij de constatering in het FD van vanochtend dat Nederland helemaal niet bezuinigt; in tegendeel, sinds het begin van de crisis geeft de overheid dit bijna 20% meer uit dan het jaar voor de crisis begon…

Uit het Financieele Dagblad van 1 maart 2013: (U. Jonker)

‘Athene heeft dan ook echt bezuinigd, in tegenstelling tot Nederland. De Griekse overheidsuitgaven bedragen dit jaar nog € 87 mrd. Het laatste jaar voor de crisis, 2007, was dat € 106 mrd. Nederland geeft dit jaar een slordige € 310 mrd uit. In 2007 was dat nog € 258 mrd, een verschil van € 52 mrd, oftewel een vijfde.’

Nederland bezuinigt niet

Ook als percentage van het BBP doen we het niet goed. Sterker nog, iedereen doet het beter (inclusief Griekenland), op Frankrijk en Finland en België na:

‘Als percentage van het bruto binnenlands product bedroegen de totale Nederlandse overheidsuitgaven in de tien jaar voor de Grote Recessie vrijwel constant 46%, net als in Duitsland. Sindsdien is dat percentage gestegen tot 51,2%. In Duitsland is het gestaag gedaald tot zo’n 45. Alleen België, Frankrijk en Finland scoren qua overheidsuitgaven nog hoger dan Nederland.’

Posted in Deliberaties, Depressie | Leave a comment

Belgische toestanden

Verkiezingen, het begint steeds meer een soort van Logiquiz te worden. Meneer A heeft een hoge hoed, maar wil niet naast mevrouw B lopen, etc. Puzzelt u even mee?

Uitgangspunten voor de volgende verkiezingen, van vrij zeker aflopend naar steeds speculatiever:

  • Niemand wil regeren met de PVV, ook niet in een gedoogconstructie. Belangrijkste redenen: onbetrouwbaarheid en imagoschade.
  • Eigenlijk wil ook niemand regeren met de SP. De rechtse partijen niet vanwege te links, de linkse partijen niet vanwege angst voor marginalisatie. De PVV niet omdat dan te zichtbaar wordt dat de PVV zelf in de kern een veel linksere partij is dan ze zelf steeds roepen.
  • D66 en GL willen liever met rechtse partijen regeren dan met linkse, omdat zij in het laatste geval in de rechtervleugel terechtkomen en ondersneeuwen. Dat blijkt vandaag al uit de gretigheid waarmee beide partijen het kabinet oproepen tot samenwerking al voor de verkiezingen.

De peilingen op 19 april 2012

We mogen aannemen dat bovenstaande uitgangspunten enige invloed op de verkiezingsuitslag gaan krijgen, want de kiezer stemt steeds meer met mogelijke coalities in zijn achterhoofd. Dat zal waarschijnlijk betekenen dat de SP kleiner wordt dan in de peilingen, en de PvdA groter. De VVD blijft waarschijnlijk groot en wordt misschien zelfs  nog groter als het CDA niet heel snel een goed alternatief voor Verhagen weet te verzinnen. Een kandidaat lijkt zich nog niet te hebben aangediend, hoewel Bleker geen nee schijnt te gaan zeggen als hij wordt gevraagd, maar of dat de uitslag positief gaat beinvloeden is natuurlijk zeer de vraag.

Ook de vraag is wat de PVV stemmer gaat doen. Hoewel sommigen de tournure van vandaag zeggen te hebben zien aankomen, wekt het gedrag van Wilders en vooral zijn toelichtingen vandaag niet de indruk dat dit een zorgvuldig geplande en geregisseerde actie was. Het lijkt eerder op een partij in distress die doet denken aan de LPF in zijn hoogtijdagen. Mij dunkt dat de PVV een snel slinkende groep kiezers zal aanspreken, simpelweg omdat steeds duidelijker wordt dat de PVV niets te bieden heeft… Een deel van de PVV-kiezers zal naar de SP verkassen, een deel zal terugverhuizen naar de VVD en in mindere mate naar het CDA.

De VVD is een exponent in het politieke  spectrum met de wind in de rug, waar het CDA die wind hard tegen heeft. De PvdA is de natuurlijke tegenpool van de VVD en met Samson als nieuwe leider ongetwijfeld in staat om daarop te kapitaliseren. D66 is voor velen die niet al te anti-Europees zijn en niet al te links een redelijk alternatief  in het midden en GroenLinks heeft een identiteitscrisis en wordt vermorzeld tussen de SP en de PvdA.

Laat u het horen als er iets niet klopt?

Laten we eens kijken naar de verkiezingsuitslagen op basis van bovenstaande veronderstellingen.

VVD: 33 – 45 zetels, PvdA: 30-40 zetels,
SP: 10-20 zetels, D66: 10-15 zetels, CDA: 10-15 zetels, GL: 4-8 zetels
CU/SGP: 5-10 zetels, PvdD: 2-4 zetels
PVV: 10-15 zetels 

Eindelijk komt de klassieke polarisatie tot uiting in de verkiezingsuitslagen en misschien is dit wel een eerste stap op weg naar een politiek landschap dat wordt gedomineerd door twee grote hoofdstromingen, een ‘conservatieve’ en een ‘sociale’, zoals in de UK en de VS. Maar voordat we daar zijn (niet dat ik dat wenselijk zou vinden overigens), moet er een coalitie gevormd. We wensen Rutte en/of Samson veel succes. Het feit dat de PVV niet betrokken zal worden maakt het bijna onmogelijk een inhoudelijk/ideologisch geprofileerde coalitie te vormen. Een linkse coalitie geleid door de PvdA kan alleen als D66 meedoet en die zouden wel gek zijn. Een rechtse kan alleen als VVD en CDA optimaal scoren en D66 mee wil doen (en ook 15 zetels haalt). De mogelijkheden als we de rechts religieuze splinters meerekenen laten we even buiten beschouwing. Maar goed een rechtse coalitie is dus niet helemaal ondenkbaar vermits de zetelverdeling dat mogelijk maakt.

Als dat niet het geval  is rest niets anders dan een soort van paarse coalitie. De eerste die we daarvan hadden waren helemaal niet zo slechts al sommigen ons willen doen geloven, maar ze opereerden wel in economisch zeer florissante tijden. Dat kan van de huidige situatie niet gezegd worden. Veel zal afhangen van de creativiteit van Samson om bezuinigingen te accepteren en geaccepteerd te krijgen. Als dat niet lukt doemen Belgische toestanden…

Posted in Deliberaties, Verkiezingen | Tagged , , | Leave a comment

Meldpunt meldpunten

Het begint een beetje de spuigaten uit te lopen als we niet uitkijken. Iedereen begint tegenwoordig maar om het minste of geringste een meldpunt; of het nu tegen hardwerkende Polen is, tegen frauderende aow-ers of tegen xenofobische Limburgers, er lijkt geen houden meer aan.

Om ons te wapenen tegen deze gekkigheid, opent vandaag het meldpunt meldpunten haar virtuele deuren.

  1. Meldpunt Midden en Oost Europeanen (sinds 2012 van de PVV)
  2. Meldpunt Concurrentievervalsing door Polen en andere Oost Europeanen (sinds 2005 van de SP)
  3. Meldpunt ouden van dagen
  4. Meldpunt Internetoplichting
  5. Meldpunt Limburgers (helaas wegens teveel meldingen gesloten)
  6. Meldpunt Noord-Brabanders (gelukkig nog wel open)
  7. Meldpunt Politieke Partijen
  8. Meldpunt Onderwijs (alleen voor ouders van schoolgaande kinderen in Antwerpen)
  9. Meldpunt examenklachten VMBO-tl
  10. Meldpunt Volle Treinen
  11. Meldpunt irritante intolerante Nederlanders

Heeft u ook kennis van een meldpunt, hoe onschadelijk dat op het oog ook lijkt te zijn? Laat u geen zand in de ogen strooien. Meldpunten zijn gevaarlijker dan u denkt.

Meld uw meldpunt!

Gebruik de comments om uw meldpunt te melden, graag met link. Uiteraard betrachten wij de grootst mogelijke discretie bij de behandeling. De melder van het wonderlijkste meldpunt krijgt een jaar lang gratis toegang tot het meldpunt Burgemeesters in Oorlogstijd.

Posted in Burgerplicht, Deliberaties | Tagged , , | Leave a comment

4 december: spannender dan pakjesavond!

Als de voortekenen niet bedriegen, wordt 4 december dit jaar een van de spannendste sinds tijden.

Die dag zullen de Grieken zich uitspreken, hoewel waarover precies nog niet helemaal duidelijk is. De Grieken zelf willen een referendum over de vraag of zij zich willen opknopen aan het noodpakket dat bedoeld is om in eerste instantie de Europese banken en daarmee de investeringen en pensioenen van de rest van Europa en daarmee de Euro en pas in laatste plaats Griekenland zelf te redden; het lijkt duidelijk dat de uitkomst van zo’n referendum zal zijn: Nee. De Euro-regeringsleiders die zich danig geschoffeerd voelden door Papandreou hebben als list bedacht dat Griekenland een referendum moet houden over de vraag ‘moet Griekenland in de Euro(zone) blijven’ in de hoop dat het antwoord daarop ‘ja’ zal zijn. Hoe dan ook, spannend zal het worden.

Om de stemming er vast een beetje in te krijgen, een voorproefje met een volstrekt niet representatieve stemming (behalve dan dat dit een indruk geeft van de mening van de bezoekers / volgers van deliberaal).

Vraag 1: moet Griekenland akkoord gaan met het bezuinigingspakket? (Lees meer over het bezuinigingspakket en de echte impact):

Vraag 2: moet Griekenland uit de Euro(zone)?

en laten we eens gek doen:

Posted in Euro, Internationaal, Uncategorized | 1 Comment

Regels moeten overtreden worden

Ik heb niks te verbergen, dus iedereen mag alles van me weten

Mensen die dit zeggen zijn de fijnste burgers voor elke overheid, democratisch gekozen of totalitair. Weet u het nog? Brinkman, toenmalig kroonprins van het CDA maakte het begin jaren negentig tot een gevleugelde uitspraak toen hij de ‘brinkman-shuffle’ deed en zijn portefeuille met pasjes uit liet rollen. ‘Iedereen mag alles van mij weten, want ik heb niets te verbergen’.

Gesundes volksempfinden. De laatste jaren is deze houding populairder dan ooit. Want als je wel wat te verbergen hebt ben je fout. Logisch, toch? Sterker nog, als we nu een systeem hadden dat ervoor kon zorgen dat elke overtreding of misdrijf zou worden opgemerkt door de overheid, dan hadden we een ideale maatschappij nietwaar? Want dan zou er geen criminaliteit meer zijn. En hoe kan je ertegen zijn? Want immers, als je niks te verbergen hebt… dan mag de overheid toch alles van je weten?

Door dit adagium is  onze maatschappij de laatste decennia al enorm veranderd. Zeker door de terrorisme-dreiging sinds 2001 -wijd verspreid misbruikt- is alle weerstand voor maatregelen van de overheid die als consequentie hebben dat het toezicht op de dagelijkse handel en wandel van normale burgers wordt uitgebreid weggevallen. Zo is de hoeveelheid camera’s in de publieke ruimte geëxplodeerd. Het moeten er tienduizenden zijn, zie hier voor een klein voorbeeldje uit Amsterdam dat inmiddels ook alweer achterhaald is. Het worden er nooit minder, alleen maar  meer.  Maar het maakt u allemaal niks uit, want u heeft niets te verbergen toch?

camera's in amsterdamGelijk heeft u. De overheid, daar heeft u niets van te vrezen. De overheid doet alleen maar dingen die in uw belang zijn. En als de overheid zich vergist heeft u alle mogelijkheden om dat recht te zetten, dus geen reden tot zorg.

Dus uiteindelijk moeten we erover gaan nadenken of het niet nog beter kan. Cameracontrole op straat is eigenlijk maar amateuristisch natuurlijk. De komende jaren zullen de technologische mogelijkheden enorm toenemen en moeten we gaan nadenken over continue camera controle in het openbaar vervoer, op straat, in taxis, in musea, in parken, zeker in scholen en kinderdagverblijven (!).. En waarom ook niet: in huiskamers, studeerkamers en slaapkamers. We hebben immers niets te verbergen toch?

Verkijkt u zich er niet op. Sommige processen hebben een neiging een eigen leven te gaan leiden (ik zal u in deze blog niet vermoeien over de machinaties die leiden tot de verdere overdracht van macht aan ‘Europa’), en op een dag vraagt u zich af hoe het zo is gekomen en niemand die het weet, maar de algemeen geaccepteerde verklaring zal zijn dat ”we met z’n allen hebben gewild dat” (zie b.v. de euro).

Ik overdrijf? Waarschijnlijk. Misschien. Hopelijk.

Het probleem met dit soort processen is dat je ze niet ziet aankomen. Je stelt slechts achteraf vast wat er is misgegaan. Als daar nog gelegenheid voor is. Tot die tijd kan je eigenlijk alleen maar allert zijn op indicatoren die aangeven welke kant het opgaat.

Vandaag werd bekend dat het ministerie van Verkeer & Waterstaat een proef is gestart met automatische snelheidsbegrenzers voor in auto’s. Dat is ook ontzettend handig. En als je niets te verbergen hebt (toch nooit te snel rijdt) maakt het niets uit toch?

Regels moeten overtreden kunnen worden
Stelt u zich een wereld voor waarin regels gewoon niet overtreden kunnen worden (bijvoorbeeld omdat er een snelheidsbegrenzer in uw auto zit). Handig toch? En sowieso geen enkel probleem voor mensen die niets te verbergen hebben.

Denkt u dan heel even na over het proces dat normaal gesproken leidt tot het aanpassen van wetten. Wetten zijn codificaties van de heersende moraal, liefst met een vleugje tolerantie voor wie niet tot de meerderheid behoort want de macht van de helft plus 1 is ook maar zo wat. Wetgeving loopt daarmee per definitie achter bij de heersende moraal, want voordat een veranderde mening is doorgedrongen tot de Tweede en Eerste Kamer der Staten Generaal moet er flink wat water door de Rijn. Het komt zelden en in de tijden van het gesundes volksempfinden al helemaal nauwelijks voor dat de wetgever wetten aanpast waar de burgermoraal (nog) niet aan toe is.

Dat leidt per definitie tot de conclusie dat veranderende normen eerst moeten leiden tot een soort van burgerlijke ongehoorzaamheid / het overtreden van regels, om daarmee blijk te geven van een veranderde moraal die uiteindelijk kan leiden tot codificatie in de vorm van aangepaste wetgeving. Een wellicht ietwat ingewikkeld, maar in de loop van tijd toch redelijk gestroomlijnd proces om de (ontwikkeling van de) maatschappij enigszins ordentelijk te laten functioneren.

Combineren we dat met de trend om alles wat (technologisch) mogelijk is in te zetten om te voorkomen dat mensen regels overtreden (we hebben immers niets te verbergen) en we hebben een (semi?)-totalitaire staat die niet in staat is om een veranderende moraal om te zetten in eigentijdse wetgeving.

De stelling van de dag:

Elke democratie is gebaat bij de mogelijkheid dat mensen vigerende regels kunnen overtreden, omdat anders een veranderende moraal nooit meer kan woren vertaald in nieuwe wetgeving

Maar who cares, als je niets te verbergen hebt toch?

Posted in Deliberaties, Overheid en macht | Leave a comment

Geleende soevereiniteit

Kunt u zich nog herinneren of u voor of tegen de invoering van de euro heeft gestemd? Niet? Of welke partij welk standpunt over de invoering van de euro had toen u moest stemmen voor de Tweede Kamer verkiezingen van 1989? Ook niet? Dan bent u zeker niet zo geïnteresseerd in dit soort zaken. Wel? Wat gaat er dan mis?

Het antwoord is even ontluisterend als simpel: er is u nooit iets gevraagd!

In 1992 werd het Verdrag van Maastricht aangenomen en dat regelde als belangrijkste onderdeel de oprichting van een Economische Monetaire Unie (EMU) en de instelling van een gezamenlijke munt, de Euro door toen nog 12 landen. De kern van de EMU was dat alle betrokken landen hun monetaire bevoegdheden overdroegen aan het Europese Stelsel van Centrale Banken (ESCB).  De kern van de monetaire bevoegdheden bestaat uit geldschepping en rentebeleid. In Nederland lag die bevoegdheid altijd al bij de redelijk onafhankelijke Nederlandsche Bank De essentie van de Euro is dat we als land geen eigen munt meer hebben en dus de waarde van de munt veel minder afhankelijk is van eigen economische prestaties. Om te voorkomen dat er al te grote verschillen zouden ontstaan werd een ijzeren begrotingsdiscipline afgesproken: elk land dat na invoering van de Euro in een jaar meer dan 3% begrotingstekort zou hebben of een staatsschuld hoger dan 60% van het BNP, kon rekenen op een fikse boete. Met andere woorden, de Europese Commissie kreeg het recht om gebrek aan begrotingsdiscipline van een lidstaat te bestraffen met een grote boete.

Dit is in de recente geschiedenis het eerste belangrijke voorbeeld van een situatie waarin een land soevereiniteit overdraagt aan een ander orgaan (in dit geval de ECB en de EC). Is dat erg? Ja, wat de liberaal betreft in dit geval wel, want u, de kiezer heeft nooit een eerlijke kans gehad om nee te zeggen.  Nu zult u misschien denken ‘dat gebeurt wel vaker’ en dat klopt natuurlijk, maar de overdracht van soevereiniteit is van een andere orde dan een willekeurig besluit over bijvoorbeeld het besteden van belastinggeld waar u niet over bent geraadpleegd.

Politici hebben macht te leen..
Met het ongevraagd, ongeautoriseerd overdragen van soevereiniteit, geven politici iets weg, wat ze feitelijk hooguit te leen hebben, namelijk de hoogste macht. Die hebben ze in ons geval gekregen voor vier jaar, en daarna moeten ze hem weer teruggeven aan u, de kiezer. Waarna u kunt beslissen wie de hoogste macht daarna krijgt. Je zou dus zeggen dat als politici willen besluiten die geleende macht aan iemand anders te geven, iemand die die macht nooit meer terug gaat geven, ze dat even netjes komen vragen. En daar zit het probleem, dat doen ze dus niet.

Niet in verkiezingsprogramma’s (wat in onze vertegenwoordigende democratie de eerst aangewezen plek zou zijn), en niet met referendums. In de verkiezingsprogramma’s van de grote partijen van 1989 (voor de top van Maastricht) stond nergens dat zij van plan waren belangrijke soevereiniteit (economische zeggenschap) permanent over te dragen aan een ander orgaan en bij de volgende verkiezingen (1994), was het verdrag al geratificeerd. Toentertijd werd een discussie over een referendum over het Verdrag van Maastricht regentesk afgedaan met het argument dat we een vertegenwoordigende democratie hebben en daar past geen referendum in. Maar als je op geen enkele manier van tevoren kunt weten dat de partijen waar je op stemt gaan besluiten hun geleende macht weg te geven, is dat een drogreden van jewelste. Het is een andere manier van zeggen ‘bemoeit u zich er nu maar niet mee, wij weten wel wat goed  voor u is’. Die houding hebben we de laatste jaren natuurlijk veel vaker gezien. Elke verklaring voor onwelgevallig uitgevallen referenda blijft steken op de analyse dat de materie te ingewikkeld is voor de burger… Maar als het onverhoopt misgaat (zoals nu met de Euro), hoor je daar opeens niks meer over. Dan hebben ‘wij’ een probleem en zijn ‘we’ met z’n allen in hetzelfde schuitje gestapt.

Niet beter
De jaren na de daadwerkelijke invoering van de Euro werd het niet beter. Al in 2003 waren Duitsland en Frankrijk de eersten die vonden dat de economische situatie (de economische recessie veroorzaakt door het klappen van de internet bubbel) het rechtvaardigde dat hun begrotingstekorten uitkwamen boven de 3%. Er volgden geen sancties… (hoewel minister Zalm moord en brand schreeuwde, dat dan weer wel).

Sindsdien zijn Slovenië,  Cyprus en Malta ook nog toegetreden tot de Euro. En nee, daar heeft u niets over te zeggen uiteraard.

Grondwet
In 2004 was er opeens de eerste versie van de Grondwet van Europa. Enerzijds bezongen door erkende Eurofielen (de in elk geval consequente) D66-fractie. Verder moet niet uitgesloten worden dat ook toen al leden van andere, ook grotere partijen, het gevoel begonnen te krijgen dat het economische wespennest van de euro bijna afdwong dat er ook gewerkt moest worden aan verdere politieke integratie.

Het kernwoord is ook nu weer soevereiniteit, hoewel het dit keer prominenter onderdeel uitmaakt van de discussie. Er verandert ook nogal wat, veel besluiten hoeven niet meer bij algemene stemmen genomen te worden (het vetorecht verdwijnt op een heel aantal terreinen, en dus ook de macht van de nationale parlementen). Buitenlandbeleid en fiscaal beleid worden hiervan uitgezonderd.

Netzomin als in 1992 had de Nederlandse burger hierom gevraagd, maar wonder boven wonder, er kwam een referendum (vooral doordat de VVD zich in een poging zichzelf opnieuw uit te vinden dit idee ondersteunde). Wij kunnen ons niet aan de indruk ontrekken dat de vrij brede steun voor het referendum deels werd veroorzaakt door het idee dat veel politici hadden dat het wel zou lukken het volk in meerderheid voor te laten stemmen.

Laurens Jan Brinkhorst: 'Referendum is te moeilijk voor de burger'

Naarmate het referendum (mei 2005) dichterbij kwam, en de peilingen erop wezen dat het wel eens niet goed zou kunnen aflopen, werden de politici zenuwachtiger. Minister Donner (toen van Justitie) waarschuwde voor oorlogen en Balkanisering van Europa bij een ‘nee’ van de kiezer, en Ben Bot (Buitenlandse Zaken) maakte het wel het aller-bontst door de kiezers te adviseren bij twijfel maar niet te gaan stemmen, een advies dat uberdemocraat Ruud Lubbers een dag voor het referendum nog maar eens herhaalde. Of misschien was toch het bontst Laurens Jan Brinkhorst, die aankondigde dat in Europa het licht uit zou gaan, als de grondwet werd afgewezen.

Naderhand was zijn mening dat de grondwet ‘eigenlijk te ingewikkeld was om aan kiezers voor te stellen.’ (mind you, we hebben het over een van de D66 kopstukken van die tijd). Alsof het licht niet pas echt uitgaat als burgers politici krijgen die zich zo opstellen… Er waren er ook die meenden dat de Nederlandse vernedering in het kort voor het referendum gehouden Eurovisie Songfestival een doorslaggevende rol had gespeeld.

Allerwegen was de communis opinio (althans bij de voorstanders van de grondwet), dat de burger het niet begrepen had en in elk geval alle tegenstanders hun mening op verkeerde argumenten hadden gebaseerd. Overigens stemde een maand later ook in Frankrijk een flinke meerderheid van een heel ruime opkomst tegen het referendum. Ook daar werden alleen de ja-stemmers serieus genomen.

We maken een lang verhaal kort. Van alle warme pleitbezorgers van het referendum en het serieus nemen van de burgers, werd niets meer gehoord. Met een even schimmig als bizar proces werd vastgesteld welke pijnpunten de stemmers had bewogen ‘nee’ te zeggen. Zo werd daarom het idee van een Europees volkslied en een Europese vlag geschrapt. Daarmee verloor de tekst zijn karakter van grondwet (vond ook de Hoge Raad later) en was het dus niet meer nodig om de kiezers nog eens te raadplegen over de nieuwe grondwet (die nu weer gewoon verdrag werd genoemd). Op 1 december 2009 trad het in werking.

En politici zich maar afvragen waar de gepercipieerde kloof tussen burgers en politiek vandaan komt. En waarom populistische anti-establishment mennertjes het zo goed doen de laatste jaren…

Het gaat verder
Gisteren (28 september 2011) heeft het Europees Parlement het zogenaamde six-pack goedgekeurd. Maatregelen gericht op het bij elkaar houden van de Euro (wat inmiddels een doel op zich is geworden, want ‘wij’ kunnen het ons niet meer veroorloven als die uit elkaar valt…). Zo  wordt de begrotingsdiscipline strikter en kunnen er automatisch sancties worden opgelegd als de 3% begrotingstekortnorm en de 60% staatsschuldnorm worden overschreden. Nieuw is dat Europa ook kan ingrijpen als het vindt dat andere indicatoren niet gunstig zijn: teveel import vs export (of andersom), teveel privé schuld, lopen de lonen niet teveel op. In alle gevallen kan de Europese Commissie uiteindelijk dwingend ingrijpen (met sancties). Premier Rutte schijnt nog de enige Europeaan te zijn die dit niet ziet als een overdracht van soevereiniteit. Bereidt u er dus op voor dat u ook als de hypotheekrenteaftrek straks wordt afgeschaft, te horen krijgt dat ‘dit nu eenmaal moet van Europa’. En u zich maar afvragen hoe uw uitgeleende macht toch zo onwrikbaar in Brussel terecht is gekomen…

Daarvoor werd al een noodfonds opgericht om de eurolanden die kampen met een te groot schuldenprobleem te helpen. De totale hoogte van het fonds tot nu toe is zo’n 720 miljard euro waar Nederland (U dus), voor zo’n 80 miljard garant staat. Dat geld wordt gebruikt om uit te lenen aan Griekenland Portugal en Ierland. Dat ze dat op de markt zelf niet meer kunnen zou u te denken moeten geven. U zou zelf privé dus geen geld uitlenen aan Griekenland (investeren in Griekse staatsobligaties), maar als Nederlands collectief doen we het wel. Want ja, ‘we’ kunnen natuurlijk niet meer terug met de euro. Oogkleppen op en doorlopen!

Het houdt niet op
Eurofederalisten als Verhofstadt (leider van de liberale fractie in het Europees Parlement), socialisten en meer liberale economisten lijken elkaar nu te hebben gevonden op het gezamenlijke thema: de euro moet gered en daarom moet er meer macht naar Europa (lees: nog meer soevereiniteit, u weet wel de macht die u 4 jaar heeft uitgeleend aan Den Haag).

Gisteren hield Barosso,  de voorzitter van de Europese Commissie een bevlogen speech, zijn jaarlijkse ‘state of the union’.  De kern van zijn betoog: Brussel moet meer macht krijgen en kennelijk sprak hij voor de voltallige commissie.

‘Verdere Europese integratie is noodzakelijk om de financiële markten te overtuigen en banen en groei te creëren. En laten we eerlijk zijn: de lidstaten zelf zijn hier niet toe in staat.’ (Barosso, State of the Union, 28-09-2011)

Dat is in elk geval eerlijke taal. Barosso wil een bankenbelasting invoeren, een belasting op elke bancaire transactie, die in totaal jaarlijks zo’n 55 miljard euro moet opbrengen. Op de golven van het ressentiment tegen de financiële sector vond dat plan veel gehoor in het Europees Parlement. Dat komt misschien ook wel omdat Europa (zowel de commissie als het EP) vinden dat hun inkomsten (betaald door uw belastingen) jaarlijks met zo’n 5% zouden moeten stijgen, terwijl alle lidstaten moeten bezuinigen. Zo’n 55 miljard extra inkomsten zorgt dat ze minder afhankelijk worden van discussies met (en controle door) vertegenwoordigers van lidstaten. Effectief betekent dat gewoon dat u meer aan Europa gaat betalen (want die bankentax wordt natuurlijk gewoon aan u doorberekend) en dat dat minder gecontroleerd wordt door politici waar u nog een beetje invloed op heeft.

Het tweede wat Barosso vind is dat er nu echt Eurobonds moeten worden ingesteld. Europese obligaties, waarmee alle landen in hun financieringsbehoefte zouden moeten kunnen voorzien, gedekt door alle eurolidstaten. U begrijpt, dan is de beer los, de rente stijgt en de rijke Europese landen staan permanent garant voor de zwakke euro economieën, en het belangrijkste: we komen nooit meer van elkaar af… De volgende stap zal zijn dat het natuurlijk logisch is om nog verder politiek te integreren, want zo’n verstrengelde interne markt vraagt om politieke integratie. Dat dat zo is blijkt al uit het standpunt van Barosso dat het veto-recht nu helemaal moet worden afgeschaft. Voorlopig hebben we het gelukkig nog en het is vooral te hopen dat Duitsland zijn poot stijf houdt tegen de Eurobonds. Zo niet, dan wordt ook het laatste restje soevereiniteit binnenkort overgedragen aan Europa.

En zult u om toestemming worden gevraagd? Ik heb er alle vertrouwen in dat onze politici in Den Haag prudent om zullen gaan met de macht die wij ze 4 jaar hebben uitgeleend. U ook?

Posted in Deliberaties, Euro, Overheid en macht | Tagged , , , , | Leave a comment

Britse rellen: It’s all about social media stupid

Het is natuurlijk volstrekt duidelijk dat het de schuld is van moderne communicatiemiddelen als ping en social media als Facebook. Als er geen social media waren, dan was er nooit zoveel onvrede geweest in de Britse samenleving en was die nooit zo gewelddadig tot uitbarsting gekomen.

Gelukkig is het Britse volk gezegend met een visionair en principieel leider. De MP Cameron krijgt spreekwoordelijke handen op elkaar voor kordate maatregelen:

Free flow of information can be used for good, but it can also be used for ill. So we are working with the police, the intelligence services and industry to look if it would be right to stop people communicating via these websites and services (…).

Vrijheid en grondrechten zijn allemaal mooi, maar natuurlijk zijn die alleen bedoeld voor de gelegenheid dat je er in de ogen van het gezag iets goeds mee wilt doen. Het principe van iedereen mag alles van mij weten want ik heb niks te verbergen en dan geredeneerd vanuit de overheid.

Wat er ook gebeurt; geef een overheid macht, en ze gaat het misbruiken. QED.

Posted in Deliberaties, Overheid en macht | Tagged , , | Leave a comment

Leve het openbaar onderwijs!

Twee opmerkelijke zaken de afgelopen dagen die te maken hebben met de (wankele) positie van het openbaar onderwijs. En openbaar onderwijs (en de scheiding tussen kerk en staat) ligt de liberaal na aan het hart.

Grappige discussie in de Tweede Kamer over een amendement van D66 bij de behandeling van het wetsvoorstel samenwerkingsschool. De spanning waarmee dit soort discussies gepaard gaan maakt wel duidelijk dat de schoolstrijd nog helemaal niet definitief gestreden is. En waar D66 de samenwerkingsschool (een samenwerking tussen een openbare school en een bijzondere school) breed mogelijk wilde maken (tot afgrijzen van de confessionelen die dit doorgaans als een aantasting van de integriteit van hun stroming en artikel 23. van de Grondwet zien) werd het verzet gesteund door Ton Elias van de VVD om inhoudelijk verder volstrekt onduidelijke redenen.

Er is weinig animo om een discussie te openen over de positie van bijzondere scholen. Tegelijkertijd kan het helemaal geen kwaad je zo nu en dan eens af te vragen waarom we dingen ook weer doen zoals we ze doen. Waarom bekostigt de overheid van geld van ons allemaal onderwijs aan kinderen dat is geënt op een religie? Waarom vinden we het zo belangrijk dat moslimkinderen vanaf 4 jaar naar een school kunnen waar ze in de hal al worden begroet door een prekende imam (wat overigens ook een heel effectieve manier is om ook invloed op de ouders van die kinderen te blijven houden). Dezelfde vraag kan natuurlijk worden gesteld over heel streng gereformeerde scholen en in het verlengde daarvan vanzelfsprekend voor alle scholen op een levensbeschouwelijke basis.

Waarom moet de overheid het indoctrineren van kinderen met een religie of levensvisie faciliteren? Wat is daar de principiële argumentatie voor? Waarom kunnen we dat niet aan de ouders overlaten buiten schooltijd? Heeft elk kind geen recht op een frisse start, een objectieve kijk op de wereld en de samenleving waarin hij terecht komt? Met klasgenootjes van allerlei gezindte?

Retorische vragen in mijn ogen, maar helaas niet retorisch zelfs voor veel liberalen. A la. Ik werd getriggerd door een VK 18-01-2011 Anna van Praag, begenadigd kinderboekenschrijver in de Volkskrant van 18 januari jl. Zij beschrijft duidelijk welke invloed de benepenheid van het bijzonder onderwijs heeft, zelfs op het lesmateriaal van openbare scholen. Ziet ook het Dossier Openbaar vs Bijzonder onderwijs.

Posted in Deliberaties, Onderwijs | Tagged , , | 3 Comments