Is het liberaal om (niet) weer naar Afghanistan te gaan?

Vurige debatten die allengs verhitter worden, zeker nu WikiLeaks olie op het vuur gooit door te onthullen hoe internationaal gezien de spelletjes gespeeld worden door Nederlandse topambtenaren in een-tweetjes met Amerikaanse diplomaten. Simpel gezegd komt het erop neer dat Nederland natuurlijk als een belangrijke partner wordt beschouwd, zolang we maar blijven bijdragen aan de missie van Amerika. En als we heel goed ons best doen (of als Amerika denkt dat we gepaaid moeten worden), dan worden we zelfs uitgenodigd voor de G20.

Wilders vindt het besluit van het kabinet een grote blunder vooral omdat het een paar weken voor de Provinciale Statenverkiezingen is genomen en een meerderheid van de bevolking volgens Wilders tegen is. Dit duidt erop dat Wilders voor de bühne tegen is, maar net als zijn AOW draai bereid zou zijn om de dag na de verkiezingen alsnog in te stemmen met de missie.

Ondertussen hebben de PvdA en SP hun stelling betrokken, die zijn tegen een politietrainingsmissie en hebben vooral D66 en GroenLinks het moeilijk met het formuleren van een standpunt. Enerzijds lijken hun achterbannen in groten getale tegen, anderszijds heeft het kabinet het besluit zo slim geformuleerd dat het optimaal tegemoet aan de motie die o.a. GroenLinkds en D66 in april van dit jaar indienden, met het verzoek aan het kabinet serieus de mogelijkheden van een politiemissie te onderzoeken.

Deze worsteling ter linkerzijde van het politieke spectrum maakt dat de ‘rechterzijde’ bijna als in een Pavlovreactie zonder verdere nuance het voorstel van het kabinet steunt. De meestgebruikte argumenten zijn dat we het Afghanistaanse volk nu niet zomaar in de steek kunnen laten enerzijds en anderzijds dat we het Moslim-extremisme aan het front moeten bestrijden.

Liberaal gezien is er natuurlijk alles voor te zeggen onze verantwoordelijkheid te nemen en een bijdrage te leveren aan het bevrijden van een volk (weet u nog hoe de Taliban huishield voordat Afghanistan werd binnengevallen?) enerzijds, en het bestrijden van internationaal terrorisme anderzijds. Eigenlijk was het verzet tegen de steun van Nederland in eerdere fasen om die reden waarschijnlijk ook helemaal niet zo groot. Dus daar gaat nu de discussie niet over.

De discussie gaat er eigenlijk over of we het kunnen maken om dit keer niet te gaan. Principieel kan dat natuurlijk prima. Elke dag maken we door niks te doen de keuze om mensen en volken op allerlei plekken in de wereld niet te helpen. We doen ook praktisch niets aan Myanmar, Noord-Korea, Somalië en ik kan nog wel even doorgaan. Hebben we een extra verantwoordelijkheid doordat we al eerder militair actief waren in Uruzgan? Dat lijkt een onhoudbare stelling, zeker omdat onze aanwezigheid daar onderdeel was van de ISAF missie van de NAVO. Volgens deze redenatie zou Nederland nooit meer een evenredige bijdrage aan een NAVO missie kunnen leveren zonder vervolgens als individueel land een soort van directe (morele) verplichting aan te gaan.

Vanuit dat perspectief heeft Nederland alleszins voldaan aan haar internationale ‘plicht’. Wij waren een van de eersten die (relatief) grootschalig militairen inzetten, we zouden initieel 2 jaar blijven (2006-2008), maar ondanks toezeggingen was geen NAVO land bereid ons af te lossen dus zijn we nog 2 jaar gebleven. Er zijn inmiddels 16 Nederlandse militairen omgekomen in Afghanistan sinds het begin van de Nederlanse bijdrage.

En dan dan de missie zelf. Het trainen van politiemensen. Nog geen deskundige of politicus heeft met droge ogen geloofwaardig kon uitleggen dat dit een haalbare en nuttige bijdrage levert aan de ontwikkeling van Afghanistan op dit moment. Nog afgezien van het basismateriaal (corrupte, ongeletterde kansarmen) en de tijd die het gaat kosten om daar iets nuttigs mee te bereiken, en nog afgezien van het totaal ontbreken van een infrastructuur (fysiek, wettelijk), moet redelijkerwijs worden vastgesteld dat het land in oorlog is en het bouwen aan een functionerende politiemacht een irrealistisch luchtkasteel.

Het argument van de voorstanders dat de oorlog tegen het Moslim-terrorisme aan het front (lees: blijkbaar in Kunduz) moet worden gevochten suggereert dat het eigenlijk niet om een politietrainingsmissie gaat. Politiemannen strijden doorgaans niet aan het front maar op straat met een bonnenboekje.

Blijft het enige argument over dat aansluit bij de recente berichtgeving door Wikileaks: het internationale aanzien van Nederland. Lees: hoe graag we bij de Verenigde Staten in het gevlij willen komen. En heel concreet: of we weer eens mogen aanschuiven bij de G20, het financiële praatclubje dat tot nu toe niets aan de wereldwijde financiële crisis heeft kunnen veranderen en dat naar verwachting ook niet gaat doen.

Natuurlijk is het op de (middel)lange termijn voor Nederland belangrijk dat het serieus wordt genomen op het internationale toneel en natuurlijk moet je daar af en toe concessies voor doen. Maar doen alsof onze internationale reputatie op het spel staat als we eens een keer geen nieuwe missie ondernemen, zeker als daar inhoudelijk zoveel op aan te merken is, is ook onzin.

Kortom, het heeft niet zoveel te maken met links of rechts, of liberaal of niet. Een bijdrage aan de bevrijding en ontwikkeling van een volk, van onderdrukte mensen is altijd te verdedigen. Deze concrete missie is dat vooral op grond van praktische argumenten bijna niet.

Advertisements
This entry was posted in Afhanistan, Deliberaties, Internationaal and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s